ΣΗΜΕΡΑ... Να η Νέα Ευρώπη.... οικοδομείται από τους εργαζόμενους, από αυτούς που δηλώνουν παρόντες, συνεργάζονται και συντονίζουν τους αγώνες τους

ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ - ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ 12:00
ΤΕΤΑΡΤΗ 14/11/2012

Durante la visita de la canciller alemana en Atenas - Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης της Γερμανίδας Καγκελαρίου στην Αθήνα - During the visit of German Chancellor in Athens

Σύνταγμα: Μια φωτογραφία που τα λέει όλα.... 

Δείτε φωτογραφικό ρεπορτάζ και σχόλια ΕΔΩ στο Difine Normal

(Σε περίπτωση που κάνετε χρήση του ρεπορτάζ παρακαλούμε αναφέρετε με σύνδεσμο την πηγή Difine Normal)

Μανώλης Ανδριωτάκης: "Γιατί πιστεύω ότι δεν συνιστούμε (ακόμα) μια Χαμένη γενιά"

Η Γερτρούδη Στάιν με το γιο του Έρνεστ Χέμινγουει στο Παρίσι.

Κάθε γενιά δημιουργεί τις ευκαιρίες της. Αλλού επιτυγχάνει κι αλλού αποτυγχάνει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι εκείνη αποφασίζει σε ποιό πεδίο θα δράσει.

Ακούω ότι η γενιά μου είναι ουσιαστικά μια χαμένη γενιά, αλλά δε συμφωνώ καθόλου. Η γενιά αυτή έχει παραλάβει ένα αξιακό σύστημα και μαζί μια κοινωνία που έχει χρεωκοπήσει κι αυτό είναι σαφές. Νομίζω ότι οι προηγούμενες γενιές μιλούν περί χαμένης γενιάς γιατί ίσως νιώθουν ενοχές, όπως συμβαίνει με κάθε γενιά που αποσύρεται, για την κληρονομιά που αφήνουν στη γενιά που αναλαμβάνει τώρα τη χώρα. Κι επίσης μιλούν για μια χαμένη γενιά παραλείποντας να πουν ότι αυτή η γενιά δεν έχει παίξει καν, για να πει κάποιος ότι έχει χάσει. Είναι κατ’ ουσίαν μια γενιά παροπλισμένη, άνεργη, υποαμοιβόμενη, πειθήνια, σιωπηλή.

Θεωρώ ότι είναι στο χέρι των μελών αυτής της, παρούσας γενιάς που οι άλλοι θεωρούν χαμένη, να δημιουργήσουν ένα νέο αξιακό σύστημα και να δράσουν όπως εκείνοι επιθυμούν. Μέχρι τώρα φαίνονται διστακτικοί, μένουν στα like και στα retweet. Το ότι δεν δημιουργούν ένα νέο αξιακό σύστημα σημαίνει ότι βρίσκονται ακόμα εγκλωβισμένοι στο παλιό. Όταν δεν υιοθετούν νέες στάσεις, όταν δεν προχωρούν σε αμφισβήτηση των υφιστάμενων μοντέλων, απλά συντηρούν το άρρωστο καθεστώς που παρέλαβαν. Γι’ αυτό κι εύκολα θεωρούν τους εαυτούς τους παράπλευρη απώλεια ενός τρόπου ζωής που δεν έφτιαξαν οι ίδιοι, ούτε και το επέλεξαν συνειδητά. Η γενιά αυτή δεν έμαθε να λέει “όχι, θα το κάνω με τον τρόπο μου”.

Δεν αποδέχομαι λοιπόν το χαρακτηρισμό της χαμένης γενιάς. Ο όρος lost generation αποδόθηκε από μια προηγούμενη γενιά σε μια νέα γενιά που πολέμησε σε πόλεμο με όπλα, στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Η ιστορία πίσω απ’ τη φράση αυτή έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Ο Έρνεστ Χέμινγουει αναφέρει για πρώτη φορά τη “χαμένη γενιά” στο βιβλίο του Κι ο ήλιος ανατέλλει, κι εκείνος με τη σειρά του αποδίδει τη φράση σ’ ένα περιστατικό που συνέβη στη Γερτρούδη Στάιν. Η μεγάλη συγγραφέας είχε πάει το αυτοκίνητό της σ’ ένα μηχανικό για επισκευή. Όταν το παρέλαβε είδε ότι ήταν ακόμα χαλασμένο κι έτσι παραπονέθηκε στον ιδιοκτήτη του γκαράζ. Εκείνος τότε γύρισε στο νεαρό μηχανικό που απέτυχε να φτιάξει το αμάξι της Στάιν και του είπε: “Να τί είσαι. Να τί είστε όλοι εσείς, όλοι εσείς οι νέοι που υπηρετήσατε στον πόλεμο. Είστε μια χαμένη γενιά”…

Αποδέχομαι το χαρακτηρισμό της χαϊδεμένης, της άτολμης, της φυγόπονης, της αναποτελεσματικής κι ανώριμης γενιάς όμως. Της γενιάς που δεν έχει αναλλάβει ακόμα τις ευθύνες της και προτιμά να σιωπά μπροστά σε όσα δεν την εκφράζουν. Αυτή η γενιά που θεωρείται πια χαμένη δεν έχει πει την τελευταία της λέξη. Στην πραγματικότητα δεν έχει πει ούτε την πρώτη της λέξη. Αναμασά αυτά που της έμαθε η προηγούμενη γενιά. Ο φόβος μου είναι ότι μπορεί να συρθεί σε μάχες που δεν έχει επιλέξει, που της έχουν υποδειχθεί απ’ την προηγούμενη γενιά, μόνο και μόνο γιατί νιώθει ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να αποδείξει ότι δεν είναι μια γενιά που φυγομάχησε. Γι’ αυτό και είναι επείγον γι’ αυτή τη γενιά να διαλέξει τα ουσιαστικά πεδία στα οποία θα δράσει.

Όταν γίνει κοινή συνείδηση ότι ως γενιά πρέπει να κινηθούμε αμφισβητώντας τους τρόπους ύπαρξης και συνύπαρξης που παραλάβαμε, τότε θα αρχίσουμε να δημιουργούμε τις δικές μας ευκαιρίες, τους δικούς μας τρόπου ύπαρξης και συνύπαρξης. Μέχρι τότε θα μας αποκαλούν χαμένη γενιά για να μένουμε ήσυχοι και να μην προσπαθούμε, να μην οραματιζόμαστε, να συμφιλιωνόμαστε με την ήττα και την αποτυχία.

Πιστεύω ότι αυτή η γενιά μπορεί να είναι και μια κερδισμένη γενιά. Μια συνειδητοποιημένη κι υπεύθυνη γενιά που έζησε στο πετσί της το αδιέξοδο ενός συγκεκριμένου τρόπου ζωής και που δημιούργησε την ευκαιρία να οικοδομήσει ένα πιο στέρεο, ασφαλή και δημιουργικό χώρο για τα παιδιά της και τον κόσμο όλο.

ΠΗΓΗ: GARAGE BLOG του Μανώλη Ανδριωτάκη ΕΔΩ

Ο σκιτσογράφος Στάθης αποκαλύπτει: Εκλογές στις 6 Μαΐου-Ποιοι οδήγησαν τους μισούς Έλληνες στον σταυρό και τους άλλους μισούς αποκάτω να περιμένουν τη σειρά τους

Οκ.. τους ξέρουμε, αλλά ας τους ξαναθυμηθούμε ΕΔΩ και ας πράξουμε τα δέοντα...

Ο ΜίλτοςΠασχαλίδης γράφει για τον "κύριο Δημήτρη Χ"

Του Μίλτου Πασχαλίδη

Στο σχολείο μας έμαθαν ότι, για τους εκλιπόντες, δε λες ποτέ «Ο κύριος» ή «Η κυρία», αλλά αρχίζω να πιστεύω ότι στο σχολείο μάθαμε μόνο άχρηστα πράματα- άσε που σε λίγο δεν θα υπάρχουν καν σχολεία.

Τον κύριο Δημήτρη Χ. τον ήξερα από παιδί. Στην ίδια γειτονιά, στους Αμπελόκηπους, εγώ στην Αργολίδος, εκείνος στη Βελεστίνου.

Με την κόρη του ήμαστε συμμαθητές απ' το Δημοτικό μέχρι τη Γ Λυκείου, φίλοι εγκάρδιοι, μεγαλώσαμε σαν αδέρφια, κολλητοί στη γειτονιά και στο σχολείο, παρέα στα πάρτι, σύντροφοι στις πορείες, μετά χαθήκαμε, εκτός από κάτι σποραδικά τηλέφωνα και καφέδες, αλλά πάντα με την επίγνωση ότι είμαστε παιδιά του ίδιου Θεού, σ' ένα παρελθόν τόσο ακαθόριστα μακρινό που νομίζω ότι το έζησε άλλος.

Ο κύριος Δημήτρης Χ. είναι ο τελευταίος άνθρωπος που θα φανταζόμουν μ' ένα όπλο στο χέρι.

Μειλίχιος, πράος, μ' ένα αινιγματικό χαμόγελο στα χείλη, λες και ήξερε κάτι που εμείς αγνοούσαμε, μας αγαπούσε και μας καμάρωνε- δεν το λέω γιατί έφυγε, το λέω γιατί είναι η αλήθεια.

Ένας κοντός, μικροκαμωμένος ανθρωπάκος, λιπόσαρκος, μ' ένα ανεπαίσθητο ψεύδισμα που τον έκανε ακόμα πιο συμπαθή, βαθιά καλλιεργημένος, βαθιά πολιτικοποιημένος, βαθιά τρυφερός- δεν μπορεί, κάπου πολύ βαθιά θα 'χε κρυμμένα και τα κουσούρια του, αλλά εγώ δεν τα έβλεπα.

Με τον πατέρα μου ήταν συνάδελφοι, φαρμακοποιοί, είχαν πάντα έναν καλό λόγο ο ένας για τον άλλο- ο μπαμπάς μου δεν μπορεί να το χωνέψει.

Κανείς μας δεν μπορεί να το χωνέψει.

Ο κύριος Δημήτρης Χ. έγραψε στο τελευταίο του σημείωμα ότι «αν ένας Έλληνας έπαιρνε το καλάσνικοφ, ο δεύτερος θα ήμουν εγώ».

Ο κύριος Δημήτρης Χ. με καλάσνικοφ στο χέρι, είναι η απόλυτη ανορθογραφία.

Αν δεν είχε δώσει τέρμα στη ζωή του, στρέφοντας το όπλο στον εαυτό του στις 9 το πρωί στο Σύνταγμα, θα έλεγα ότι είναι μια απ' τις πιο αστείες εικόνες που μπορώ να φανταστώ.

Κανείς δε γελάει.

Πως τα φέρνει η ζωή- αν υπάρχει Θεός, έχει πολύ κακό χιούμορ.

Όταν έγραφα πριν δέκα μέρες για τα γερόντια που σαλτάρουν, δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα επιβεβαιωνόμουν τόσο σύντομα- και μάλιστα από έναν «δικό μου» προσφιλή ηλικιωμένο.

Έχω να πω πολλά.

Δεν θα τα πω.

Μόνο ένα ερώτημα απευθύνω προς όλους εκείνους που, αφού πρώτα έστειλαν τους γονείς, τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας στο φόβο, στην εξαθλίωση και την απόγνωση, έχουν και το θράσος να δηλώνουν συγκλονισμένοι απ' το συμβάν:

Ρε κουφάλες, ο καθρέφτης σας, έχει αρχίσει να σας φτύνει ή ακόμα το σκέφτεται;

Πηγή: e-tetradio.gr

Μαύρο, κατάμαυρο το μέλλον μας... Δεν το λέμε εμείς... "Μας τα λένε άλλοι"/ Ας είμαστε έτοιμοι για όλα/ Αλληλεγγύη - Αγώνας - Διεκδίκηση - Συνεργασία

[...Την εκτίμηση ότι το ελληνικό ΑΕΠ θα φτάσει να θυμίζει αυτό των τριτοκοσμικών χωρών, διατυπώνει το έγκυρο οικονομικό Ινστιτούτο Info, σημειώνοντας ότι το 2012 χώρες όπως το Περού, το Βιετνάμ και το Μπαγκλαντές θα ξεπεράσουν την Ελλάδα...]
Περισσότερα ΕΔΩ

Κίνητρα για επιστροφή των νέων στην περιφέρεια

Διαβάστε περισσότερα στο ΕΘΝΟΣ ΕΔΩ Αν δεν υπάρχει γραφειοκρατία, "μεσάζοντες" και άλλες "δημοκρατικές δυνάμεις" ίσως να είναι μια πρόταση, εμπρός στα αδιέξοδα και όχι μόνο των νέων.

Δωρεάν εισιτήρια σε ανέργους προσφέρουν οι «Νύχτες Πρεμιέρας»/ 14-25 Σεπτεμβρίου

Περισσότερες πληροφορίες ΕΔΩ.

Πρόσληψη εποχικών σε φορείς του δημόσιου τομέα

Κλικάρετε ΕΔΩ για περισσότερες πληροφορίες.
Εμείς μεταφέρουμε απλά την είδηση. Δεν έχουμε καμία ευθύνη για την αξιοπιστία των διαδικασιών των προσλήψεων.

Η ανεργία στα ύψη....

Γράφαμε για την ανεργία και μάλιστα για τους νέους στις 27 Ιουλίου 2011 (Δείτε πάλι ΕΔΩ).

Τα νεώτερα στοιχεία είναι ακόμα χειρότερα....

Συνεχίζουν ανοδικά οι δείκτες της ανεργίας

Το ποσοστό ανεργίας, το Μάιο του 2011, ανήλθε σε 16,6%, έναντι 12% το Μάιο του 2010 και 15,8% τον Απρίλιο του 2011, σύμφωνα με ανακοίνωση της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ).

Το σύνολο των απασχολουμένων κατά το Μάιο του 2011 εκτιμάται ότι ανήλθε σε 4.131.528 άτομα. Οι άνεργοι ανήλθαν σε 822.719 άτομα, ενώ ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός ανήλθε σε 4.383.374 άτομα.

Οι απασχολούμενοι μειώθηκαν κατά 299.798 άτομα σε σχέση με το Μάιο του 2010 (μείωση 6,8%) και κατά 51.804 άτομα σε σχέση με τον Απρίλιο του 2011 (μείωση 1,24%).

Οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 220.534 άτομα σε σχέση με το Μάιο του 2010 (αύξηση 36,6%) και κατά 36.260 άτομα σε σχέση με τον Απρίλιο του 2011 (αύξηση 4,6%).

ΠΗΓΗ ΑΠΕ

38,5% Η ανεργία στους νέους - 189.663 άνεργοι προστέθηκαν σ' ένα χρόνο

[Κλικάρετε για να μεγεθυνθεί ο πίνακας]

Η ανεργία θερίζει.
Σε διάστημα ενός έτους, Ιανουάριος 2010 - Ιανουάριος 2011 προστέθηκαν στη λίστα 189.663 άνεργοι στον κατάλογο. Από 9,6% που ήταν το 2006 έφτασε το 2011 στο 15,1%. Ένα μεγάλο ποσοστό, το 38,5% των ανέργων είναι νέοι, με μέσο όρο στην Ε.Ε. 20,4%.
"Υπάρχει Ελπίς"; που έλεγε και ο Αντώνης Σαμαράκης.